Ronald van Erkel: schrijver van achtergrondverhalen, reportages, interviews, reisverhalen; redacteur; bladenmaker; fotograaf.
Omnivore interesse - alles wat beweegt of wil gaan bewegen heeft mijn aandacht. Onmodisch optimistisch met een opgewekte pen.
Details interesseren mij als uitingen van trends en vice versa, met het geheel als focus. Analytisch, precies en bondig.
De wereld is mijn speelvlak: ik voel me net zo thuis op het platteland van Frankrijk als in Rotterdam , Los Angeles, Parijs of Hong Kong.
Ik richt graag hoog: daar bevinden zich mijn onderwerpen.
Elitair? Je bent aan het juiste adres. Een tikje minder kan trouwens ook.
Ik denk conceptueel: of het een artikel of de opzet van een tijdschrift is, alles moet precies op zijn plaats vallen.
Esthethiek belangrijk? Absoluut.
Tenslotte: met deadlines ga ik pas leven.
Ik interviewde en/of, portretteerde o.a.:
Karel Appel
James Belasco
Bart LeBLanc
Fernando Botero
Jackie Chan
Christo
Martin Christopher
Gilbert & George
Famke Jansen
Rem Koolhaas
Jorn Larsen
Mabisa Moyo
Karin Mulder
H.C. Pedersen
Fréderique v.d. Wal
Voor Holland Herald,
AD Nieuwsmedia, Esquire, Nedlloyd World, HP/De Tijd en Vier! reisde ik naar
o.a.:
Moskou & Petersburg
Borneo
Los Angeles
Venetië
Sydney
Djakarta
Boedapest
Rio de Janeiro
Paramaribo
Oslo
Istanbul
Bangkok
Boston
Berlijn
Londen
New York
Praag
Hong Kong
Luang Prabang
San Francisco
Kopenhagen
Warschau
Chiang Mai
San Diego
Is ontwikkelingshulp een ramp?
Uit: Vier! (Een uitgave van de NCRV, oplage 18.000). Tekst: Ronald van Erkel
We geven veel en we geven graag. Maar misschien doet het onszelf meer goed dan de ontvangers. Afrika bijvoorbeeld raakt door de huidige ontwikkelingshulp alleen maar verder achterop, vindt de jonge Zambiaanse wetenschapper Dambisa Moyo.
Afrika: een continent met bijna een miljard mensen. Mensen die voor het overgrote deel in armoede, vaak in diepe armoede leven, van generatie op generatie. Maar ook een continent van corrupte regimes, dictators, bloedige machtsgrepen en burgeroorlogen. Tegelijkertijd heeft Afrika enorme hoeveelheden natuurlijke rijkdommen in de vorm van bodemschatten en vruchtbare landbouwgrond. Waarom is en blijft Afrika arm en ellendig, ondanks de hulp die vanuit het rijke westen al decennia lang naar Afrika vloeit in de vorm van ontwikkelingshulp? We geven veel en we geven graag voor ontwikkelingshulp. We voelen het als onze plicht om de medemens die het slecht getroffen heeft, te steunen. Nog in 2008 gaf de Nederlandse overheid er 7 miljard aan uit. Tel daarbij nog de noodhulp en de hulp die gegeven wordt door stichtingen – al dan niet op confessionele grondslag – en particulieren. Dan laten we de miljarden (vanuit de Verenigde Staten alleen al 26 miljard dollar) die vanuit andere hulpverlenende landen naar Afrika gaat, nog buiten beschouwing.
Met zulke enorme geldstromen zou je mogen verwachten dat het langzaamaan beter gaat in Afrika. Helaas is dat niet het geval. Ondanks de hulp, gaat de economie van de meeste Afrikaanse landen alleen maar elk jaar een beetje achteruit. En terwijl in 1970 nog 11 procent van de bevolking onder het bestaansminimum zat, is dat thans 66 procent. De vraag dringt zich op: wat doen we fout, en hoe doen we het beter?
Verlammende corruptie
Een jonge Zambiaanse, Mambisa Moyo, die haar opleiding in het buitenland volgde en een hele reeks titels aan belangrijke universiteiten behaalde, zegt het te weten. Ze doet dat in een boek dat ‘Doodlopende hulp’ heet. Het boek, dat eerder al in het Engels verscheen, heeft heel wat losgemaakt. Dat komt door de stelling die erin verdedigd wordt: “Ontwikkelingshulp was, en is nog steeds, voor grote delen van de derde wereld een regelrechte politieke, economische en humanitaire ramp”.
Volgens Mambisa Moyo komt nog altijd het grootste gedeelte van het ontwikkelingsgeld terecht bij de machthebbers van Afrikaanse landen. Dat zijn, zoals we weten, over het algemeen geen democratisch gekozen presidenten, maar vaker dictators die over hun land regeren alsof het hun privé-eigendom is. En de mensen rondom zo’n dictator – familie, vrienden, leden van dezelfde stam – profiteren mee: het is het probleem van de verlammende corruptie. De zekerste manier om in Afrika rijk te worden, zegt Mambisa Moyo, is door aan de macht te komen.
Lees het hele artikel .......
Foto: www.mabisamoyo.com
Afbeeldingen drágen een artikel. Wat is er dan handiger om relevante kwaliteitsfoto’s aangeleverd te krijgen die de tekst kunnen illustreren?
Sinds 2007 lever ik hoogwaardig fotowerk bij veel van mijn
artikelen. Of los, op bestelling, of via het web.
Ik fotografeer met een Olympus E30 en gebruik 50mm, 9-18mm, 50-140mm en 200mm objectieven. Al mijn foto’s worden in RAW geschoten (en kunnen desgewenst in RAW worden aangeleverd). Voor correctie en verbetering gebruik ik Photoshop CS4.
Voor het produceren van HDR-foto’s maak ik vijf gebrackete opnames met steeds een stop verschil. Om het 32bits HDR bestand te genereren gebruik ik Photomatix Pro.
Een aantal van mijn foto’s zijn direct te kopen en te downloaden vanaf: www.oypo.nl/ronald-van-erkel
Sinds 2007 ben ik actief op ‘s wereld grootste website voor het beheer van fotocollecties: Flickr. Onder de Flickr naam ‘Humandecoy’ heb ik inmiddels enkele honderden foto’s op de servers van Flickr geplaatst. Tientallen foto’s hebben de ultieme Flickr-onderscheiding ontvangen: ze werden geplaatst op de homepage van Flickr of in Explore, de ‘uitstalkast van Flickr’: www.flickr.com/humandecoy
Een tuin aan de Mekong
Uit: HP/De Tijd, 24 juni 2011, pag. 68-72. Tekst en foto’s: Ronald van Erkel
De Nederlander Rik Gadella, oprichter en voormalig eigenaar van de prestigieuze fotobeurs Paris Photo, heeft een nieuwe levensvervulling gevonden in de tempelstad Luang Prabang in Laos: de aanleg van een botanische tuin. En nieuw geluk: “Als ik oud en behoeftig ben, komen ze me pap brengen”. Over de internationale kunstwereld, botanische tuinen en hoe de hete adem van de globalisering de provinciale landerigheid van het geïsoleerde Laos heeft weggeblazen.
Rotterdam Renaissance
From: Dutch, the Magazine, November/December 2011
Peeping through cracks in the fences around building sites has become one of the most popular pastimes among Rotterdammers who wouldn't know what to do if one day the city was declared 'finished'. The anticipation remains, even if the rebuilding of the centre is nearing completion and construction activity has largely moved to the docklands on the south bank of the Nieuwe Maas river where the ambitious Kop van Zuid (South Head) dockland redevelopment scheme is now in its final phases. In the past, passenger ships used to sail from here, carrying thousands of immigrants to the New World. Today, gigantic and luxury cruise ships moor at Kop van Zuid’s international cruise terminal with great regularity. The atmosphere of arrival and departure remains. (illustration courtesy OMA)
Mercator, the man who named North-America
From: Dutch, the Magazine, January/February 2012
The Flemish inventor of modern cartography first penciled ‘America’ into a map of the northern part of the hemisphere and discovered a way to navigate uncharted waters: the Mercator Projection that is still used today.
Ronald van Erkel - tekstuele en journalistieke producties - redactie - bladmanagement - fotografie
